Kwentong Pag-ibig: Love is blind, deaf, mute, numb, colorful, great… Lahat na, P*%@&?!@!!!

“Dahil ang Pag-ibig ay masasabi kong isang napakagandang pagkukulang na masarap kulayan at nakatadhanang punan.”

February na naman! Hello sa mga may jowa, kunware may jowa, nangangarap magkajowa, at syempre sa mga nawalan ng jowa, mawawalan ng jowa at higit sa lahat.. Yung walang jowa! 🙂

(the term** haha!)

¤¤LOVE IS BLIND¤¤

Madalas kong marinig, makita ang mga katagang ito. Bulag nga ba ang Pag-ibig? Yung tipong nagkaroon na ng union ang pamilya, mga kamag-anak at mga kaibigan mo, kulang na lang isali ng nanay mo si Kapitan Tiyago sa samahan nila para lang ipamukha sayo na hindi siya karapatdapat para sayo. Kasi daw oso sya. (Bakit, cute naman yung oso ah?) Pero hindi kasi yun. Kahit anong sabihin nila, alam kong ang bawat isa ay may kanya kanyang sagot sa katanungang “BAKIT SIYA?”. At walang taong pwedeng magdikta kung sino ang bibigyan mo ng matamis na Oo or kung sinong liligawan/mamahalin mo.

¤¤LOVE IS DEAF¤¤

Bingi raw ang Pag-ibig. Kasi kahit anong sigaw mo, minsan hindi ka marinig. Hindi ka na niya naririnig..

“Punta ko ng Wonderland.”

“Ingat ka.”

“Ano?! The line is breaking. I’m with girls. Ano ulit?!”

“T*ngina! Mahal kita!”

“Mahal din kita.”

“Ano?! I’m with someone. Low batt na ko. Bye! ”

¤¤LOVE IS MUTE.¤¤

Yung tipong gusto mong ipagsigawang importante ‘tong tao sayo. Taong may espesyal na space. Pero nautot ka nalang sa katatago ng feelings mo. Kasi nga, Love is Mute. So kapag nagsama si Love is Deaf at Love is Mute.. Wala na. Wala ng pag-asa. (Ooops! Meron pa! Huwag kang bitter. Haha Habang nabubuhay, may pag-asa. 🙂 )

¤¤LOVE IS NUMB.¤¤

Ayan naaa. Manhid ka. MANHID KA!!! Hahahaha blog ko ‘to. :p

Sa lahat ng may minamahal, na kulang nalang gumulong ka ng isang daang beses sa harapan niya, kulang nalang ibigay mo yung Jupiter sa kanya, kulang na lang ibigay mo na yung ngipin mo para punan ang ngiti niya, kulang nalang.. kulang. T*ngina! Parang kulang pa rin. Hindi ka pa rin niya maramdaman. Ang tanong, MAHAL KA BA NIYA?

Tandaan. Sabi nga nila..

I LOVE YOU is not a question. It’s a statement. And it’s not meant to be answered.

Maybe it’s just meant to be felt.

BLIND. DEAF. MUTE. NUMB.

Maglilipana na naman ang kakornihan ng buong sanlibutan sa darating na Valentine’s Day. Pero kahit anong gawin mo, kahit anong pigil mo.. Ang araw na ito ay dadaan sa kalendaryo para ipaalala ang nakasanayang kahulugan ng araw na ito, Araw ng mga Puso. Puso na sumisimbolo sa Pag-ibig.

Isang salitang nagbibigay kulay sa buhay ng mga tao. Isang bagay na nagsisilbing paalala sa atin na tayo ay may pagkukulang. Na tayo ay may nakalaang espasyo para masabi nating, may mga bagay na hindi natin nakikita.. Sigaw na hindi naririnig.. Mga salitang hindi masabi.. At mga bagay na hindi natin maramdaman.

Pero hindi ibig sabihin nito na tayo ay punong puno ng pagkukulang. Isa lamang itong patunay na ang Pag-ibig ang pinakamagandang bagay sa mundo na pinagsasaluhan ng dalawang taong pawang may kapansanan ngunit hinding hindi ito magiging isang hadlang..

Dahil ang Pag-ibig ay masasabi kong isang napakagandang pagkukulang na masarap kulayan at nakatadhanang punan.”

-HAPPY VALENTIMES DAY! Haha Ay Valentine’s pala. 🙂 ❤ ❤ ❤ Ang araw na 'to ay para sa lahat. Para sa lahat ng taong may puso at nagmamahal. ❤

Corny. Haha

(SHOUT OUT nga pala sa kaibigan kong magbibirthday ngayong February 14! Huwag ka nang magtampo sa akin. Huhu Love pa rin kita kahit binubully mo ko. Kasi, may kapansanan ako. At isa ka sa pumupuno nun. 🙂 Hello sa inaanak kong pogi!)

¤¤¤Syeettt! Paano nga ba ulit magmahal? 😀 😛 🙂 ❤ …¤¤¤

Advertisements

The truth is…

Funny isn’t it? That life has a very common pattern of happiness-sadness routine. How long does it take to lose pleasure or bliss? It takes just a second my dear.  At one snap, every single reason you have to be in full joy could vanish right away. For what reason? Just that. And like that. Ironically you can’t do something. You’re out of control. It just happens.

But why do good things leave us the way nobody would want to be left alone in nowhere? Or why would people we love and care about would even try to leave us behind? At my work, it’s a protocol to ask: What’s holding you back? But in real life, we can’t ask the same question. Because doing so is comprehending us making another mistake from throwing out that one. We feel so naïve on that part where we believed on what our hearts desire for. It’s just too painful… No, it isn’t painful at all. It’s more likely and better to be called raw feelings I guess?

(The truth is, I feel hurt. Because you asked me to stay, and I said yes, I will. But you’ve made me feel I stayed for no one.)

*hands up*

No title, just me and that stupid part (and my happy thoughts :) )

collage

“Because unanswered questions are answered by prayers..”

It’s been years, two? three? or even more than that. This melancholic photos of rolled mini letters taken few years ago..(na parang mga binilot na smoke, yes, mga sulat po yan. Mga sulat na di na nakarating sa dapat paroonan.) And people in cliche thoughts, there are a lot of things that are better left unsaid. But for years I’ve been yearning for answers however I know there’s none. Or probably, I was just too naive and too hopeless to make myself believe that there would be responses to those questions.

Questions. And the “better left unsaid”.

Was it too much to ask for you to answer simple questions?

I didn’t get that. And I don’t get it still. The thought of leaving people hanging on unanswered questions is just so stupid. Wow, I can’t believe I can say that now. The “stupid” part. haha Yes it is. And from that day, I realized I’d be living this life seeking for answers..at nahanap ko na ang sagot sa mga tanong ko. Ang iba nahanap ko sa basurahan, ang iba sa putikan, ang iba sa itaas ng kisame. (ay wala palang kisame ang bahay namin.)

From then on, I promised to myself that I would try my best to answer every f@#$%&* single question that is thrown to me. No. I won’t be sorry for that. The f@#$%&* part. (mga three times kung nirevise kung bubuuin ko ba ang salitang yan o lalagyan ko nalang ng konting art haha.) I can’t say it is a bold thing to do. But answering questions somehow lightens the world’s deepest sorrows. Naniniwala ako dun. At patuloy kong paniniwalaan yun.

Hindi isang laro ang pagtatanong..hindi isang laro ang kagustuhang malaman ang isang bagay na nagdadala ng kalituhan sa isipan ng isang tao. Sa bawat tanong na walang kasagutan ay nagbibigay daan sa sinasabi nating kalungkutan.

The chaos brought by unanswered questions ratifies endless grief and poor life navigation. Sino ka, para sirain ang direksyon ng buhay ng tao dahil lang sa kagustuhan mong iwanan ng nakatiwangwang ang tanong niya? Sino ka para sabihing hindi na kailangan pang malaman ng tao ang sagot? Sino ka para makapanakit ng tao?

Nevertheless..people learn. People adapt. People change. And people get better. People move on. Hindi sila para mabuhay sa iniwan mong tanong. Sa tanong na kayang hilumin ang sugat ng kahapon. Sa tanong na kayang sagutin ng panahon at ng pagkakataon.

—-

“Because unanswered questions are answered by prayers..”

It’s a lovely day, isn’t it? 🙂

Mama: Oo, maganda ang araw ngayon, kaya maglinis ka!

HAHAHAHAHA spoiler, kakahiya naman sa nanay ko. 🙂 ❤ ❤ ❤

A soundless beat

A soundless beat
Of a resilient heart
Mesmerized by a loud soul
Came from nowhere
Like a strange meteor

Arrogant but sweet
Loud but kind
Straight forward but humble
Subtle but sublime

Soundless beat
What’s the matter
What’s with the rhythm, saying
“Caress my heart with your softest touch,
Be the fortress I’ve longed so much..”

-You are as subtle as my thoughts
Hitting each note of a perplexed staff

luh. 😐 🙂 :/ 🙂 :)) 😐