Maraming bagay ang hindi ko maiintindihan kahit pilipitin at istretch ko pa sa kahabaan ng isinumpang EDSA ang utak kong kulay pink. Ganun pa man, masasabi ‘kong hindi ko pinagsisihan kung paano ‘ko nakikita ang mga bagay bagay. Eh isang araw, pagmulat ko ganito na tumakbo ang utak ko. Haha sabog At araw araw ‘kong ipagpapasalamat yun dahil masasabi kong kahit ganito katwisted ang utak ko, magulo, praning at minsan parang trumpo, masaya ko sa mga nakikita ko. At minsan na ‘kong nakatagpo ng isang taong masasabi kong soulmate ko sa takbo ng pag-iisip. Huwag niyo na pong tanungin kung asan siya. Soulmate nga di ba, soul na lang po siya. Asan ba papunta ang sinasabi ko, wala. Ayoko ng dagdagan kasi wala na naman ako masakyan, ba’t ganun? :/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s